Vergankelijkheid

Terwijl het duister valt
over je broze brein
vind je de rust niet meer

de weemoed van herinneringen
zien we als getemperd licht
vergaan
in de gevleugelde zon
van een mooie oude dag

ik troost je in de nacht
van je machteloze angsten
zie de schaduw vlieden
bij het vallende duister

ervaar jouw foltering
als een molensteen
die ons genadeloos
op de knieën dwingt.